Voor even maakt de kribbe van het heilige kindeke plaats voor een ziekenhuisbed.
Na een week verblijf in het AMC lig ik inmiddels al weer twee weken in woonkamer van mijn ouderlijk huis. De mantelzorg van mijn mam, zusjes en broers zorgen er voor dat ik optimaal kan herstellen.

Normaliter heb ik er als leeuw geen moeite mee om als een koning te worden behandeld. Maar er is één persoon bij wie ik deze moeite wel ervaar en dat is mijn moeder.
Het voelt raar om op je 29ste je moeder te vragen kleding bij je aan te trekken, je lijf te wassen en allerlei ‘onbenulligheden’ voor je te pakken. Maarja, alles voor het herstel en dus schijn ik ook hier maar gewoon aan toe te moeten geven.

Als ik na twee weken ‘bedarrest’ word opgehaald door de ambulance adem ik de frisse buitenlucht eens diep in. Ik voel me opgewekt met de gedachten dat ik vandaag een nieuwe gipsbroek krijg waarbij de hechtingen worden verwijderd en mijn knie van 60 graden naar 40 graden wordt gestrekt.

Als de gipsmeesters bezig zijn met het aanleggen van zuurstok roze gips om mijn been voel ik plots een scherpe steek door mijn hamstring…én nog een steek. Uit reactie sla ik de hand van de gipsmeester weg. Voor even is stil in de gipskamer en kijken verschillende artsen en gipsmeesters elkaar aan. “Wat kan het zijn?”, staat er op de geleerde voorhoofden.
Na kort overleg wordt besloten het gips er af te zagen, mijn been terug te plaatsen in de oude positie en een röntgen foto te maken om te checken of de haakjes nog op de plek zitten. Gelukkig, die zitten nog ongewijzigd in het bot. In afwezigheid van de Proff.dr. Kerkhoffs wordt het zekere voor het onzekere genomen en mijn been terug gegipst in de oude positie.

“Verdomme, dit is toch geen vertraging in mijn herstel?”, vraag ik me gefrustreerd af als ik in de ambulance lig opweg naar huis.
Alsof Proff.dr. Kerkhoffs mijn frustratie aanvoelt belt hij me op en polst hoe het met me gaat. Hij legt uit dat de ‘pijn’ waarschijnlijk een onderhuidse hechting of verkleving van het bindweefsel is wat zeer gevoelig kan zijn. Omdat er verder geen functie is gevraagd van mijn hamstring is het niks om me zorgen over te maken. Na dit gesprek veranderen mijn gedachten en zakt de frustratie.

Drie dagen later word ik alsnog door Kerkhoffs onderzocht. “Tim, het ziet er goed uit. De wond geneest goed en ik voel de spieren en pezen van de hamstring op de juiste plek zitten.’, zegt Kerkhoffs met een tevreden blik.” Het nieuws doet me goed en de gipsmeesters gaan weer als professionele beeldhouwkunstenaars aan de slag met mijn knie in de nieuwe positie van 40 graden strekking.

Als ik even later in mijn nieuwe gipsbroek weer van de brancard op mijn ziekenhuiskribbe rol stuurt Kerkhoffs me nog even een berichtje; “Fijn dat alles goed zit. Nog 10 dagen gipsgevangenis en dan aan de slag in de brace.”

 

Mam die er voor zorgt dat ik er fris bij lig.

Mam die er voor zorgt dat ik er fris bij lig.

De wond ziet er na twee weken goed uit.

De wond ziet er na twee weken goed uit.

De gipsmeesters van het AMC die als professionele beeldhouwkunstenaars een gipsbroek aanleggen.

De gipsmeesters van het AMC die als professionele beeldhouwkunstenaars een gipsbroek aanleggen.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

clear formSubmit