Dit waren de verlossende woorden die ik gistermiddag van Proff.dr. G.M.M.J. Kerkhoffs te horen kreeg. De chirurg die binnen de medische wereld staat aangemerkt als dé enige specialist om mijn hamstring te kunnen repareren, zodanig dat ik ooit weer topsport kan bedrijven. Voor 90 minuten ligt het lot van mijn carrière als topsporter letterlijk in zijn handen.

Dinsdagochtend krijg ik telefonisch het bericht dat ik die avond al in het Academisch Medisch Centrum (AMC) word verwacht. Ik zou namelijk een dag later vroeg in de ochtend onder het mes gaan. De eerste gedachte die door me heen gaat is gekscherend, ‘als Kerkhoffs dan maar flinke bak koffie op heeft’.

Na een onrustige nacht word ik gewekt door een verpleegster die mij de suggestieve vraag stelt of ik lekker geslapen heb!? “Iets wat onrustig”, is mijn antwoord. “Vind je het spannend?”, vraagt de verpleegster. “Nee, dit bed is krap, slecht matras en gemaakt voor een lichtgewicht”, reageer ik verdedigend.
Of vind ik het toch wat spannend??

Wanneer ik eenmaal met mijn kruis in een netje onder een ziekenhuis blauwe jas lijdzaam zit te wachten wordt een mogelijk aanwezige spanning doorbroken op het moment dat mijn fysiotherapeut Martijn de kamer binnen loopt.
Proff.dr. Kerkhoffs had aangeven graag in samenwerking met mijn team straks het revalidatieplan op te stellen waardoor het zinvol was om Martijn er al bij de eerste revalidatiestap bij te hebben.

Na een aantal grappen met Martijn lig ik inmiddels aan een piepende monitor. Terwijl ik daar lig denk ik aan de ademhalingsoefeningen van mijn sportpsycholoog Rico Schuijers. De technieken die ik normaal gebruik om mijn spanning tijdens een wedstrijd te reguleren komt ook nu van pas.
Ik merk dat die monitor gaat piepen als mijn hartfrequentie onder de 46 slagen per minuut komt. Dit wordt al gauw een ‘wedstrijd’ en het duurt dan ook niet lang tot een verpleegster zenuwachtig raakt. “Je hebt natuurlijk een sport hart”, zegt ze terwijl de alarmknop wordt omgezet.

Het is zover. Ik rol de operatie kamer (OK) binnen en tref een peloton aan specialisten, althans mannen en vrouwen in een groen pak waarvan ik mij voorneem dat dit ook specialisten zijn. Dan komt ook Proff.dr. Kerkhoffs binnen. We schudden elkaar de hand en hij vraagt of ik er klaar voor ben. “Zeker”, antwoord ik. “Ik ook”, reageert de Professor uiterst kalm. Ik geloof niet dat ik eerder iemand met zoveel vertrouwen deze twee woorden heb horen uitspreken.
Ik ontvang een infuus met slaapmiddel, een kap met zuurstof en na drie keer ademen ben ik in dromenland.

‘Mr. Petersen…mr. Petersen…bent u wakker?’ Ik voel een hand tegen mijn schouder en in de verte hoor ik een stem roepen. Ik open mijn ogen en zie de verpleegster waardoor ik vrijwel direct besef waar ik ben. Meteen check ik mijn lichaam en zie het gips van mijn middel tot mijn linker enkel zitten. Dan schiet mijn aandacht naar de ‘pijn’. Ik voel dat er aan mijn been gesleuteld is.
De verpleegster onderbreekt mijn check en vraagt of ik boks. “Nee, karate”, zeg ik half slapend. “Oké, want je lag net allemaal stoot bewegingen te maken”, zegt ze lachend. Waarna ze vervolgens vraagt of ik pijn heb en behoefte heb aan meer pijnstilling zoals morfine. Ik geef aan dat dit niet nodig is en ik eerst wil aankijken of ik met de ‘pijn’ kan omgaan.
Later zou ik de vraag voor extra pijnstilling nog een keer krijgen met daarbij een verbaasde blik wanneer mijn antwoord ongewijzigd is. “Lactaat in je poten en longen die op klappen staan. Dat doet pijn. En dat kan ik hebben. Dus dit gaat ook wel lukken”, is mijn uitleg.

Onderweg naar mijn eigen kamer kom ik één van mijn fysieke begeleiders, maar vooral goede vriend Patrick tegen. Mijn vriendin Kirsten heeft inmiddels de kamer wat sfeer gegeven met haar betoverende glimlach, een kleurrijke plant en foto’s aan de wand. Inmiddels heeft ook mijn bezorgde moeder ‘mam’ plaats genomen aan mijn bed. Dan komt mijn ‘mentor’ en goede vriend Ed zijn positieve energie overbrengen. De aanwezigheid van mijn familie en vrienden doet me goed.
Als vervolgens Proff.dr. Kerkhoffs met het zelfde vertrouwen als eerder in de OK mijn kamer binnen komt en zegt dat de operatie voor 100% is geslaagd, dan voel ik mij opgelucht en besef ik dat eerste stap terug naar top is gezet.

I’m fragile…I feel pain…I hurt,
I open my eyes.
I create…I conquer…I hold the power,
I’m a thinker…I create victory…I do not give up,
I feel no fear…I fear no man,
I’m an athlete…a worrior…an artist.

Enkele uren na de operatie van mijn afgescheurde hamstring.

Enkele uren na de operatie.

2 thoughts on “Blog: ‘Een 100% succesvolle operatie.’

  1. kirsten

    Wauw super leuk stuk! Love you xxxxxxxxx

  2. Remco

    Hi Timothy,

    Heel veel sterkt met je herstel en revalidatie.
    Neem de tijd, eerder te veel dan te weinig. Niet eigenwijs zijn en luisteren naar se begeleiders. Ik spreek uit ervaring en ben nog steeds niet hersteld, mede ook door defensie medici die niet luisterden naar mijn klachten. Het is topsport eigen om eigenwijs te zijn, doorzetten ok. Maar houdt jezelf in de gaten. Luister echt naar je lichaam, anders duurt het alleen maar onnodig langer.

    Succes gozer

    Groetjes Remco

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

clear formSubmit