Voor de zoveelste keer word ik wakker van mijn been dat smeekt om in een andere positie te worden gelegd. Pissig druk ik op de knop voor hulp als tijdens het verplaatsen de kussens van het bed vallen. Gelukkig is daar de lieve nachtverpleegster die mij in positie legt zodat ik weer een uurtje vooruit kan.

Een gipsbroek betekent simpelweg niet langer dan één uur in dezelfde positie kunnen liggen om vervolgens een nieuwe positie te moeten vinden waarbij je gebruik maakt van allerlei kussens en doeken om de druk op pijnlijke plekken zoveel mogelijk weg te nemen. Toen ik vorige week te horen kreeg dat ik tenminste twee weken in een gipsbroek zou zitten had ik er verschillende ideeën bij, maar wat voor ellende het werkelijk zou geven heb ik de afgelopen nachten ervaren. Wat kijk ik er naar uit om over vier weken verlost te zijn van deze ellende.

Ja Tim, Proff.dr. Kerkhoffs zei inderdaad vier weken. Dat is het dubbele van waar ik op gerekend had. Kerkhoffs lijkt door te hebben dat ik het type ben dat veel te snel de grens opzoekt met het risico dat zijn fraaie constructie van bot, pezen, haken en draad wordt gesloopt. De regie voor het herstel van mijn hamstring heb ik in handen van Kerkhoffs gelegd. Ik vertrouw op zijn aanpak. Dus slikken en vier weken liggen. Of zoals mijn krachttrainer Bas zou zeggen; “Het is buigen of barsten Tim.”

Het is pas dag twee en ik ben het al helemaal zat. Hoe ga ik dit vier weken volhouden? De negatieve gedachten schieten als door mijn hoofd en ik voel me gefrustreerd en behoorlijk chagrijnig. Deze golf van emoties wordt doorbroken wanneer Patrick met een zak oliebollen en een goed gehumeurde kop mijn kamer binnen stapt; “Zo jongen, poedersuiker erop?” Nog voor ik kan antwoorden wordt een met poedersuiker bestrooide oliebol mijn mond in geduwd. Mijn negatieve gedachten van zojuist zijn voor even verdwenen.

Als ik later weer alleen lig denk ik terug aan het gesprek van eerder op de dag met Kerkhoffs. “Hoe staat je koppie erbij?”, vraagt de Professor die ook verstand lijkt te hebben van coaching. Het gesprek maakt me er weer bewust van dat ik hier sterker uit wil komen. Ik geef mezelf een schop onder mijn reet en besluit te gaan bewegen. Pull-ups aan de ‘papegaai’ die boven mijn bed hangt, buikspieren door met mijn rechter been te heffen en wat dumbell curls voor mijn armen. Wanneer mijn ademhaling omhoog gaat visualiseer ik dat de zuurstof naar mijn linkerbeen wordt getransporteerd en verbeeld ik hoe het weefsel zich geneest.

De handen in één met Proff.dr. Kerkhoffs nadat ik besef hier sterker uit te willen komen.

De handen in één met Proff.dr. Kerkhoffs nadat ik besef hier sterker uit te willen komen.

Pull ups aan de 'papegaai' terwijl ik verbeeld dat de wond zich geneest.

Pull ups aan de ‘papegaai’ terwijl ik verbeeld dat de wond zich geneest.

 

 

One thought on “Blog: De gipsbroek

  1. Wim Mossel

    Hè Tim, bedankt voor je update. Succes met herstel en mooi om te zien dat je alle mogelijkheden direct pakt.

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

clear formSubmit