Vorige week was het dan eindelijk zover. Er werd een akkoord bereikt met de Franse topclub Sarcelles.
Afgelopen vrijdag vloog ik naar Parijs om het weekend in actie te komen tijdens de Swiss Open.
Aanvankelijk zou ik vrijdag direct doorreizen met de groep naar Zurich, maar door een geannuleerde vlucht was ik genoodzaakt een nacht in Sarcelles door te brengen.
Het voordeel was dat ik tijd had om kennis te maken met de club.
Sarcelles is een stad aan de rand van Parijs met zo’n 60.000 inwoners. Tot tien jaar geleden stond deze stad bekend om haar criminaliteit, maar de laatste jaren is het er relatief rustig.
Karaté is nummer 1 sport in deze stad en dat zie je terug in de professionele benadering van de sport.
Een stijlvolle trainingsaccommodatie (dojo) waar ik me direct thuis voelde. Bij binnentreden van de accommodatie ‘Salle de Karaté’ voel je, je echt een atleet. In tegenstelling tot hier in Nederland waar karate vooral gezien wordt als budo met alle bijbehorende aspecten als foto’s van de grondlegger & Japans schrift aan de muur tot aan de Japanse clubnamen. In de breedtesport van het karaté hoort dit er ook allemaal bij, maar voor mij als atleet die het karate benaderd als topsporter heb ik hier niet zoveel mee.
De trainingsaccommodatie ligt in het Nelson Mandela Sportcomplex waar ook de sporten zwemmen, rugby, voetbal, handboogschieten & cricket beoefend worden.
Zaterdag vroeg in de ochtend stond de vlucht naar Zurich gepland. Om 04.30 ging de wekker en het zou uiteindelijk een lange wedstrijddag worden.
Bij aankomst moesten we direct door naar de hal voor de weging. Vervolgens zijn we naar het hotel gegaan om even bij te slapen aangezien we pas in de avond in actie kwamen.
Door omstandigheden was het toernooi zo uitgelopen dat ik pas om 21.30 mijn eerste partij vocht (aanvankelijk zou ik 20.00 van start gaan).
Na een vrijloting in de eerste ronde stond ik de tweede ronde tegen een onbekende vechter. Deze partij wist ik zonder problemen met 4-0 te winnen.
De kwartfinale vocht ik tegen een Fransman die ik met overmacht, 8-0, aan de kant zette.
In de halve finale vocht ik tegen een andere Fransman. Deze was wel bekend voor mij. Hij is de Europees kampioen van 2008. In mijn eerste jaar als senior wist ik al eens van hem te winnen en ook dit keer was ik sterker. Met een 3-1 winst stond ik vervolgens in de finale.
In deze finale verwachtte ik op papier mijn nieuwe clubgenoot Souissouran of de Turk Keramalloglu (mijn tegenstander in de EK finale van 2005), maar het werd een Zwitser.
Ten opzichte van zijn agressieve stijl van vechten in de voorronden deed hij in de finale helemaal niets! Zelf na een 1-0 voorsprong in mijn voordeel durfde hij geen aanval in te zetten. Aangezien ik wist dat mijn concurrenten me aan het filmen 
waren besloot ik de partij dusdanig uit te vechten dat ik niet teveel prijsgaf van mezelf en bleef het bij een 1-0 stand.
Mijn concurrenten hadden dan wel niet zoveel aan deze beelden toch gaf het mij een goed gevoel dat mijn uitstraling op de mat de ander doet blokkeren.
Ik heb een erg goed gevoel bij mijn nieuwe club. Ondanks dat het Engels van de meeste erg slecht is ga je elkaar toch begrijpen en voelde ik de waardering die er heerst voor mijn aanwezigheid. Alle vechters steunen elkaar en iedereen is één van de groep. Een prettig gevoel voor mijn volgend avontuur in Las Vegas eind deze maand.
Nu staat de focus op de Dutch Open zondag 14 maart. Daar wil ik namens het Nederlands team in de Topsporthal van Rotterdam voor eigen publiek weer de titel grijpen…